مقدمه: کیست های برونکوژنیک ضایعات مادرزادی نادری هستند که از دیواره شکمی پیشین روده منشا می گیرند و اغلب در مدیاستن میانی ایجاد می شوند. این کیست ها به ندرت در ابتدای تولد علامت دار می شوند و تشخیص آنها معمولا تا زمانی که بزرگ یا عفونی شوند و یا عارضه ایجاد کنند به تاخیر می افتد. در این مقاله یک مورد بیمار مبتلا به عارضه کیست برونکوژنیک گزارش می شود.مورد: بیمار مرد 47 ساله ای بود که با درد ناگهانی قفسه سینه و تنگی نفس شدید، تاکی پنه و کاهش واضح صداهای تنفسی ریه راست مراجعه کرده بودند. در بررسی انجام شده علایم پنوموتوراکس در رادیوگرافی ریه مشاهده شد. برای او لوله قفسه سینه گذاشته شد اما به دلیل عدم پاسخ به درمان تحت توراکوتومی اورژانس قرار گرفت و یک کیست منفرد و نسبتا بزرگ در پارانشیسم ریه راست و متصل به درخت برونشیال مشاهده گردید. بلافاصله رزکسیون انجام شد و با توجه به گزارش پاتولوژی مشخص گردید که پنوموتوراکس بیمار ثانویه به پارگی کیست برونکوژنیک ایجاد شده است.نتیجه گیری: پارانشیسم ریه محل شایعی برای ایجاد کیست برونکوژنیک نمی باشد اما به دلیل عوارض شدیدی که می تواند به همراه داشته باشد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از آنجا که همیشه امکان تشخیص دقیق قبل ازعمل جراحی وجود ندارد لازم است در تمام موارد مشکوک به کیست برونکوژنیک رزکسیون ضایعه انجام شود.

سل بیماری قدیمی و مزمن انسان است که همچنان جامعه بشری را تهدید می کند، گرچه ریه ها اصلی ترین محل درگیری هستندف اما گاهی دستگاه گوارش نیز به این بیماری مبتلا می شود. علایم بالینی مبهم، درمان مشکل و عوارض متعدد سل روده ای قابل توجه است که اطلاع از نحوه درمان و شرایط این عوارض هدف این گزارش می باشد. در این گزارش، یک بیمار دختر 14 ساله مبتلا به سل روده ای شدید که بدلیل پریتونیت بدنبال انسداد، سوراخ شدگی روده دچار فیستول متعدد شده است، گزارش می شود که در طی 5 ماه بستری در ICU سه مرتبه تحت عمل جراحی قرار گرفته و همزمان با درمان ضد سل و آنتی بیوتیک وسیع الطیف و تغذیه کامل وریدی (TPN) نیز شد و نهایتا عفونت سلی تحت کنترل در آمد تا اینکه در عمل سوم قادر به کنترل فیستولهای روده ای شدیم. نتیجه گیری می شود تا زمانیکه بیماری اولیه (سل) بهمراه درمان محافظتی از قبیل کنترل عفونت ثانویه، TPN مراقبت از پوست و سایر سیستمهای بدن انجام نشود فیستولهای روده ای حتی با عمل مکرر جراحی قابل کنترل و بسته شدن نمی باشند.  

در این تحقیق عوامل بیوشیمیایی موثر در فعالیت آنزیم تریپسین روده و ضمائم پیلوریک که در پدیده هضم دیواره شکمی (Belly Bursting) در ماهی کیلکای معمولی (Clupeonella cultriventris caspia) نقش دارد، مورد مطالعه قرار گرفتند. بررسی عوامل دما، pH، عناصر فلزی و بازدارنده ها نشان داد که آنزیم تریپسین در دامنه دمایی بین 70-4 درجه سانتیگراد، بیشترین فعالیت را در دمای 60 درجه سانتیگراد داشت و توانست پایداری خود را تا دمای 55 درجه سانتیگراد نیز حفظ نماید. بررسی فعالیت آنزیم تریپسین در دامنه 4 pH تا 11 نشان داد که آنزیم تریپسین بالاترین فعالیت را در 8.5 pH داشت و بالاترین پایداری را نیز در این pH نشان داد. اثر عناصر فلزی بررسی شده در این تحقیق نیز آشکار نمود که CaCl2،MgCl2  و MnCl2 اثر افزایشی و عناصر CuCl2،ZnCl2  و Al2(SO4)3 اثر کاهشی بر فعالیت آنزیم تریپسین از خود نشان دادند. بازدارنده های SBTI، PMSF،TLCK  و r-aminobenzamidine نیز اثر بازدارندگی روی فعالیت آنزیم تریپسین روده و ضمائم پیلوریک نشان دادند و از بین آنها SBTI و TLCK که دو بازدارنده اختصاصی برای آنزیم تریپسین هستند بطور معنی داری از فعالیت آنزیم جلوگیری نمودند. نتایج این بررسی ها در محیط in vitro نشان داد که استفاده از دمای پایین (4 درجه سانتیگراد)،pH  اسیدی، عناصر CuCl2،ZnCl2  و Al2(SO4)3 و بازدارنده هایSBTI  و TLCK می توانند از فعالیت آنزیم تریپسین در روده و ضمائم پیلوریک و از هضم دیواره شکمی ناشی از فعالیت آنزیم تریپسین جلوگیری نمایند.

زمینه و هدف: مالروتاسیون روده به طور معمول در اولین ماه های زندگی تظاهر می کند ولی گاهی ممکن است در مراحل بعدی زندگی تظاهر نماید که باعث روند دشوارتر تشخیص و اشتباهات احتمالی می شود. تشخیص بالینی مالروتاسیون به ویژه در کودکان بزرگتر و بزرگسالان مشکل است چرا که تظاهرات آن در این مرحله غیر اختصاصی بوده و به ندرت مورد توجه قرار می گیرد. در این موارد اغلب تشخیص با تاخیر صورت می گیرد.مواد و روش ها: در این مطالعه، اطلاعات مربوط به 11 بیمار بالای یک سال که مالروتاسیون روده داشتند و تحت «عمل جراحی لد» قرار گرفته بودند بررسی شد و اطلاعات زیر استخراج شد که شامل نشانه های شایع، سن بروز علایم، تاخیر در تشخیص، فاصله زمانی بین بستری تا عمل جراحی، تشخیص های نادرست قبلی، اقدامات تشخیصی، یافته های جراحی، عوارض و پیامد بیماران بود.یافته ها: نشانه های شایع به صورت استفراغ صفراوی (100%)، دردهای شکمی راجعه (54%)، و یبوست (45%) بودند. سایر نشانه ها و علایم فیزیکی شامل دهیدراتاسیون، دیستانسون شکمی، تب، کاهش وزن، عدم دفع گاز و مدفوع و اسهال می شوند. پنج مورد از 11 بیمار، علایمشان از دوران نوزادی شروع شده بود. میانه سن بروز نخستین نشانه بیماری 30 روزگی بود. متوسط فاصله زمانی بین بروز اولین نشانه ها و عمل جراحی اصلاح کننده مالروتاسیون حدود 22 ماه بود. متوسط زمان بین بستری و جراحی 7.3 روز بود. قبل از تشخیص قطعی، 22 تشخیص افتراقی برای این بیماران در نظر گرفته شده بود و برخی از آنان تحت درمان های نادرست قرار گرفته بودند. بررسی های رادیولوژیک با ماده حاجب مالروتاسیون را بهترین تشخیص داده بودند. هیچ یک از 5 بیماری که تحت سونوگرافی شکم قرار گرفته بودند، به این روش تشخیص داده نشدند.نتیجه گیری: تشخیص مالروتاسیون روده باید در تمام کودکان در هر سنی و حتی در بالغینی که علایم انسداد روده باریک دارند و یا از دردهای مزمن و مبهم شکم رنج می برند و همچنین در بیماران مشابه دیگری که مشکلات مبهم شکمی دارند و به درمان های دیگر جواب نمی دهند، در نظر گرفته شود. اگرچه بعضا سونوگرافی شکم را به عنوان یک بررسی تشخیصی غربالگری توصیه کرده اند، ولی در مراکزی که امکانات لازم در این زمینه وجود ندارد، لازم است تا در موارد مشکوک بررسی های رادیولوژیک با ماده حاجب ترجیحا فوقانی دستگاه گوارش جهت رد مالروتاسیون انجام شود.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع نقص مادرزادی دیواره قدامی شکم و روند رو به افزایش آن و گزارش های متفاوت از نتایج درمان در این نوزادان و عدم اطلاع نتایج در ایران، این تحقیق بر روی مراجعه کنندگان به مرکز حضرت علی اصغر (ع) 78-1369 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق به روش مطالعه داده های موجود انجام و پرونده نوزادان از بایگانی خارج و خصوصیات فردی نوزادان، نوع بیماری، بیماری های همراه، سن و مدت بستری، نوع روش درمان و نتایج آن، استخراج و با آمار توصیفی ارایه گردید.یافته ها: طی مدت مورد بررسی 30 نوزاد (18 نفر پسر و 12 نفر دختر) مورد بررسی قرار گرفتند. 23 نفر امفالوسل و 7 نفر گاستروشزیس بودند. 60 درصد نوزادان مرگ و میر و 40 درصد درمان موفقیت آمیز داشتند و موفقیت درمان در بیماری امفالوسل 69.6 درصد و در گاستروشزیس 28.6 درصد بود (P<0.06). 3 بیمار تحت درمان در شهرستان ها فوت نمودند.نتیجه گیری و توصیه ها: مرگ و میر ناشی از این بیماری در حد وسط ارقام ارایه شده خارجی است و نتیجه درمان نوزادان امفالوسل از گاستروشزیس. تحقیق برای درمان انتخابی در هر دو نوع بیماری را توصیه می نماید. با توجه به میزان موفقیت نازل در گاستروشزیس بررسی تاثیر تغذیه روی نتایج درمان را نیز با تاکید توصیه می نماید.

آماده سازی روده ها پیش از انجام تصویربرداری با اشعه ایکس برای نیل به یک تشخیص صحیح الزامی است. به این دلیل این مطالعه به منظور مقایسه اثرات سنا و روغن کرچک در آماده سازی روده سگ ها پیش از رادیوگرافی از محوطه شکمی صورت گرفت. بیست قلاده سگ بالغ سالم از نژاد مخلوط، از هر دو جنس و با سن 18 تا 30 ماه یکی از دو رژیم آماده سازی سنا (20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) یا روغن کرچک (چهار میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم) را یک روز قبل از رادیوگرافی از طریق لوله معدی دریافت کردند. در روز قبل از رادیوگرافی فقط آب در اختیار حیوانات گذاشته شد. رادیوگراف های استاندارد توسط رادیولوژیست غیر مطلع از نوع رژیم آماده سازی، بررسی و وجود مدفوع و گاز در کولون و راست روده، رادیواپسیته مدفوع و کیفیت رادیوگراف ها جهت تشخیص، با یک معیار از صفر تا سه (صفر = نامناسب تا سه = عالی) امتیازبندی شد. میانگین امتیاز آماده سازی کولون برای رژیم سنا و روغن کرچک به ترتیب برابر 2.5±0.53 و 2.3±0.48 بود. هم چنین میانگین امتیاز آماده سازی راست روده برای رژیم سنا و روغن کرچک به ترتیب برابر 2.5±0.53 و 2.4±0.52 بود. هر دو داروی سنا و روغن کرچک امتیاز آماده سازی روده در سگ ها را به شکل معنی داری بهبود بخشیدند (p<0.05)هیچ گونه اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر امتیاز آماده سازی کولون و راست روده، رادیواپسیته مدفوع و کیفیت رادیوگراف ها وجود نداشت (p³0.05)هم چنین از نظر بالینی و عوارض جانبی داروها، سگ های دو گروه تفاوتی نداشتند. چنین می توان نتیجه گرفت که استفاده از سنا و روغن کرچک برای آماده سازی روده در سگ ها بی خطر و مؤثر بوده و به خوبی توسط سگ ها تحمل می شود.

هدف از این پژوهش، ارزیابی استفاده از مش پلی پروپیلن و پریکارد گاوی نگهداری شده در گلیسرول (GBP) جهت ترمیم نقیصه های دیواره شکمی در 24 سگ دو رگه و از لحاظ بالینی سالم با استفاده از تکنیک های اینله و اندرله می باشد. بنابراین 24 سگ دو رگه سالم در این مطالعه استفاده شدند. حیوانات طبق نوع ماده پروتزی مورد استفاده به دو گروه اصلی تقسیم شدند. هر یک مطابق تکنیک پیوند به دو تحت گروه تقسیم بندی شدند. مواد مصنوعی مورد استفاده مش پلی پروپیلن (پرولین، اتیکون، جانسون و جانسون، بلگیوم) و پریکارد گاوی نگهداری شده در گلیسرول هستند. دو تکنیک پوند تکنیک اینله و اندرله می باشند. بر اساس یافته های پس از مرگ، آنالیز بیوشیمیایی و بررسی هیستوپاتولوژیک، مشاهده گردید که از وصله های گلیسرول می توان به عنوان جایگزینی موفق برای تقویت و ترمیم نقیصه های وسیع دیواره شکمی نسبت به مش پرولین استفاده کرد.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

شیوع بیشتر اکتینومایکوز شکمی، به دنبال التهاب مزمن آپاندیس و اعمال جراحی آن دیده شده است، اما ممکن است روده بزرگ، معده، کبد، کیسه صفرا، لوزالمعده، روده باریک، ناحیه آنورکتال، اعضای لگن و دیواره قدامی شکم نیز مبتلا شوند. معمولا گرفتاری محدود به یک عضو توخالی است و بیماری منتشر داخل شکمی شایع نیست. این عفونت می تواند تابلوی مراحل بیماریهای مختلفی را تقلید کند و برای درمان موفقیت آمیز آن، تشخیص دقیق ضرورت دارد.در این مقاله، اکتینومایکوز شکمی در زنی 45 ساله شرح داده می شود که با دردهای مبهم شکمی و توده قابل لمس در ناحیه فوقانی و تحتانی راست شکم مراجعه کرده و سپس دچار درد حاد شکم، تهوع، استفراغ و علایم انسداد روده شده بود و به علت آن تحت عمل جراحی لاپاروتومی فوری قرار گرفته بود. از نظر نمای ظاهری، توده داخل صفاقی، روده بزرگ صعودی، روده بند و جدار شکم را گرفتار کرده و مانند توده های بدخیم به بافتهای مجاور دست اندازی کرده بود؛ در این بیمار لازم شد نیمه راست روده بزرگ برداشته شود، اما تشخیص بافت شناسی به صورت اکتینومایکوز شکمی و ایجاد آبسه در ارتباط با التهاب آپاندیس گزارش شد. بیمار به طور موفقیت آمیز با عمل جراحی و درمان آنتی بیوتیک دراز مدت بهبود یافت.اکتینومایکوز اغلب شبیه بیماری بدخیم تظاهر پیدا میکند و برای تشخیص قطعی آن ممکن است لاپاروتومی لازم شود. از نظر تاریخچه، آپاندیس شایعترین عضو داخل صفاقی است که دچار این عارضه می شود و نحوه شایعتر بروز این بیماری، به صورت مجرای ترشحی بدون دلیل و پایدار به دنبال آپاندکتومی و یا تخلیه آبسه آپاندیس بوده است.

زمینه و هدف: مطالعات قبلی نشان داده اند که گاستروگرافین در درمان غیر جراحی انسداد روده باریک ناشی از چسبندگی به دنبال جراحی داخل شکمی کمک کننده است ولی بر روی مگلومین تزریقی که دانسیته کمتری دارد و ارزانتر است تحقیقی صورت نگرفته است. هدف از انجام این پژوهش تعیین تاثیر استفاده خوراکی مگلومین تزریقی در درمان غیرجراحی انسداد نسبی روده باریک به دنبال چسبندگی می باشد.مواد و روش ها: از سال 1381-1384 در بیمارستان الزهرا(س) بیمارانی که بر اساس علایم بالینی و رادیولوژی انسداد روده باریک ناشی از چسبندگی تشخیص داده شدند و نیاز به عمل جراحی اورژانسی نداشتند تحت بررسی قرار گرفتند، بیماران به دو گروه دریافت کننده خوراکی مگلومین (76%) به میزان 100cc و بدون دریافت آن بطور تصادفی تقسیم شدند. بیماران از نظر زمان بهبودی از شروع درمان با توجه به بهبودی علایم بالینی و علایم رادیوگرافی و نیاز به عمل جراحی بررسی شده، اطلاعات با آزمون mann-Whitney، کای دو آنالیز شده و P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: 66 بیمار با انسداد روده باریک با تشخیص احتمالی انسداد روده باریک به علت چسبندگی وارد مطالعه شدند که در پیگیری درمانی آنها، 9 نفر که علت انسداد بعد از عمل جراحی، غیر از انسداد روده به علت چسبندگی تشخیص داده شدند از مطالعه خارج شدند. 57 بیمار با میانگین سنی 16.6±49.47 مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد 29بیمار دریافت کننده مگلومین گروه 1 و 28 بیمار در گروه کنترل گروه 2 قرار گرفتند.27.6% از بیماران دریافت کننده مگلومین و 64.3% از بیماران گروه کنترل نیاز به عمل جراحی پیدا کردند (P=0.005). میانگین زمان بهبودی علایم بالینی در گروه 19.76±5.45(SEM) ساعت (120-1 ساعت) و در گروه 2 34±13.21 (SEM) ساعت (144-5 ساعت) بود (P=0.306). میانگین زمان بهبودی علایم رادیولوژیکی در گروه 1، 26.55±34.57 ساعت (120-12 ساعت) و در گروه 2، 65.3±82.3 ساعت (216-12 ساعت) می باشد (P=0.025).نتیجه گیری: مصرف ملگومین تزریقی بطور خوراکی باعث بهبودی علایم بالینی و رادیولوژی انسداد روده باریک ناشی از چسبندگی با اثر درمانی مخصوص می شود. همچنین می تواند کاهش نیاز به عمل جراحی در درمان این بیماری شود.